........که ندیدی

برایت پنجره کشیده ام

شاید فردایت آفتابی باشد

چه زیباست پرواز بی پروای پروانه ها

چه زیباست شکفتن شکوفه ها

چه زیباست آبی آسمان بی پایان

چه زیباست بارش باران محبت

و

چه زیباست ترنم عشق!

آسمان با من قهر است

و

زمین از من دلگیراست

هیچ غنچه ای نمی خواهد مرا ببیند

و

هیچ پرنده ای برایم آواز نمی خواند

آنها مرا محکوم کرده اند

که

دل تو را شکسته ام

ای کاش میدانستند

آن دلی که شکسته شده

دل من بود که روزگاری نزد تو به امانت گذاشته بودم

به سلام ها دل نمی بندم

از خداحافظی ها غمگین نمی شوم

دیگر عادت کرده ام

به تکرار یکنواخت دوری و دوستی

خورشید و ماه!!!!

یه مدت بود که همش منتظره پاییز بودم

نمیدونم چرا

یعنی میدونما ولی نمیدونم با اینکه میدونستم نمیشه اما چرا منتظر بودم

اما امروز حالا که دوازده روز از پاییز گذشته

 یهو امروز وقتی نم نم بارون به صورتم خورد یادم افتاد پاییز شده

نم نم بارون

چقدر پاییز قشنگه

امروز داشتم فکر میکردم چقدر چیزای زیادی تو دنیاست که به نظرم زیبان

 چقدر پشت این همه زیبایی زاره

چقدر راز

وای

هنوز نتونستم به راز یکیشو حتی یکیشون پی ببرم

بارون

پاییز

قاصدک

پروانه

.

.

.

اول متن اشتباه کردم حالا که فکر میکنم میبینم که بهتره میگفتم

یه مدت بود که همش منتظره یه اتفاق تو روز اول پاییز بودم

اگه منتظره پاییز بودم بازم غافل نمیشدم

آره غافل شدم

از دیدن اون همه زیبایی

اون همه شکوه

اون همه چیزایی که باید منتظرشون میموندم اما نموندم

بگذار باران آواز بخواند روی چشم هایم!!!

مخصوصا تو ماه مهمونی خدا

حالا که ماه رمضان شده حس میکنم چقدر از خدا دور شدم

چقدر لحظه های با خدا بودنو از دست دادم

چقدر تنها بودم

چقدر تنها هستم

زندگی یعنی شکرگذاری ازخدا

زندگی یعنی قدردانی ازخدا

زندگی یعنی ایمان

حالا میفهمم زندگی یعنی خدا

حالا میفهمم زندگی یعنی خدا

وگونه هایت

با دوشیارمورب

که غرور تو را هدایت میکنند و

سرنوشت مرا

مجال

بی رحمانه اندک بود

واقعه

سخت

نامنتظر

در نگاه ات همه ی مهربانی هاست

قاصدی که زنده گی را خبر میدهد

 از یاد مبر

      که ما

                 _من و تو_

عشق را رعایت کرده ایم

از یاد مبر

      که ما

                _من و تو_

انسان را رعایت کرده ایم

به پرواز

شک کرده بودم

به هنگامی که شانه هایم

از وبال بال

خمیده بود

 با امروز

ازکتاب ناگهان امید

نگاهت خاک شدنی.لبخندت پلاسیدنی است.

سایه را بر تو فروافکنده ام تا بت من شوی.

نزدیک تو می آیم

           بوی بیابان می شنوم:به تو می رسم

                                                     تنها می شوم.

کنار تو تنهاتر شده ام.

ازتو تا اوج تو زندگی من گسترده است.

ازمن تا من تو گسترده ای.

با تو برخوردم به راز پرستش پیوستم.

از تو براه افتادم به جلوه رنج رسیدم.

و با این همه ای شفاف!

وبا این همه ای شگرف!

مرا راهی از تو بدر نیست.

زمین باران را صدا می زند من تو را.